RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w
szczególności jego art. 235, uwzględniając wniosek Komisji,[1] uwzględniając
opinię Parlamentu Europejskiego,[2] uwzględniając opinię Komitetu
Ekonomiczno-Społecznego,[3] a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 3 lit. c) Traktatu przewiduje, że działalność Wspólnoty obejmuje, jak
przewiduje Traktat, zniesienie między Państwami Członkowskimi przeszkód w
swobodnym przepływie osób;
artykuł 8a Traktatu przewiduje, że rynek wewnętrzny musi zostać ustanowiony
najpóźniej do dnia 31 grudnia 1992 r.; rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez
granic wewnętrznych, w obrębie którego, zgodnie z postanowieniami Traktatu,
zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału;
artykuł 48 i art. 52 Traktatu przewidują swobodny przepływ pracowników i osób
prowadzących działalność na własny rachunek, które obejmuje prawo pobytu w
Państwach Członkowskich, w których prowadzą oni działalność zawodową; pożądane
jest, by prawo pobytu przyznane było także osobom, które zakończyły działalność
zawodową, nawet jeśli nie korzystały z prawa swobodnego przepływu podczas swego
życia zawodowego;
osoby korzystające z prawa pobytu nie mogą stać się nieuzasadnionym obciążeniem
dla finansów publicznych przyjmującego Państwa Członkowskiego;
na mocy art. 10 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71[4], zmienionego rozporządzeniem
(EWG) nr 1390/81[5], osoby pobierające świadczenia pieniężne z tytułu starości
lub inwalidztwa lub renty z tytułu wypadku przy pracy lub chorób zawodowych
zachowują uprawnienie do pobierania tych świadczeń i rent, nawet jeśli
zamieszkują na terytorium Państwa Członkowskiego innego niż to, w którym
znajduje się instytucja zobowiązana do wypłaty;
prawo to może być rzeczywiście wykonywane jedynie wtedy, gdy przysługuje także
członkom rodziny;
osoby korzystające z przepisów niniejszej dyrektywy winny być objęte
uregulowaniami administracyjnymi podobnymi do tych, które ustanawia zwłaszcza
dyrektywa 68/360/EWG[6] i dyrektywa 64/221/EWG[7]; Traktat nie przewiduje dla
wykonania działań, których to dotyczy, kompetencji innych niż określone w art.
235,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1. Państwa Członkowskie przyznają prawo pobytu obywatelom Państw Członkowskich,
którzy prowadzili działalność zawodową w charakterze pracowników najemnych lub
osób prowadzących działalność na własny rachunek, oraz członkom ich rodzin w
rozumieniu ust. 2, pod warunkiem że korzystają oni ze świadczeń z tytułu
inwalidztwa albo wcześniejszej emerytury lub emerytury lub renty z tytułu
wypadku przy pracy albo choroby zawodowej w wysokości wystarczającej, by nie
stać się obciążeniem dla systemu zabezpieczenia społecznego przyjmującego
Państwa Członkowskiego w okresie ich pobytu i pod warunkiem że są oni objęci
ubezpieczeniem chorobowym w odniesieniu do wszelkich ryzyk w przyjmującym
Państwie Członkowskim. ¦rodki wnioskodawcy uważa się za wystarczające,
jeżeli są wyższe niż poziom środków, poniżej którego przyjmujące Państwo
Członkowskie może przyznać pomoc społeczną swym obywatelom, biorąc pod uwagę
sytuację osobistą osób przyjętych na mocy ust. 2. W przypadku gdy akapit drugi
nie może być stosowany w Państwie Członkowskim, środki wnioskodawcy uznaje się
za wystarczające, jeżeli są wyższe niż minimalna renta z zabezpieczenia
społecznego wypłacana przez przyjmujące Państwo Członkowskie. 2. Następujące
osoby mają prawo osiedlenia się w innym Państwie Członkowskim wraz z
posiadaczem prawa pobytu, bez względu na ich obywatelstwo: a) współmałżonkowie
oraz ich zstępni pozostający na utrzymaniu; b) wstępni pozostający na
utrzymaniu posiadacza prawa pobytu oraz jego lub jej współmałżonka.
Artykuł 2
1. Wykonywanie prawa pobytu jest dokumentowane poprzez wystawienie dokumentu
znanego jako "zezwolenie na pobyt obywatela Państwa Członkowskiego EWG",
którego ważność może być ograniczona do pięciu lat na zasadzie odnawialności.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą, jeśli uznają to za konieczne, wymagać
odnowienia zezwolenia na pobyt po upływie pierwszych dwu lat pobytu. Jeżeli
członek rodziny nie jest obywatelem Państwa Członkowskiego, zostanie mu
wystawiony dokument pobytu o takiej samej ważności, jak wystawiony osobie, na
której utrzymaniu pozostaje. W celu wystawienia zezwolenia na pobyt lub
dokumentu pobytu Państwo Członkowskie może wymagać jedynie przedstawienia przez
osobę składającą wniosek ważnego dowodu tożsamości lub paszportu i
udowodnienia, że osoba ta spełnia warunki ustanowione w art. 1. 2. Artykuły 2,
3, 6 ust. 1 lit. a) i ust. 2 oraz art. 9 dyrektywy 68/360/EWG stosują się
mutatis mutandis do osób korzystających z niniejszej dyrektywy. Współmałżonek i
dzieci pozostające na utrzymaniu obywatela Państwa Członkowskiego posiadającego
prawo pobytu na terytorium Państwa Członkowskiego są uprawnieni do podjęcia
działalności zawodowej lub działalności na własny rachunek w jakimkolwiek
miejscu na terytorium tego Państwa Członkowskiego, nawet jeśli nie są
obywatelami Państwa Członkowskiego. Państwa Członkowskie nie mogą odstępować od
przepisów niniejszej dyrektywy, chyba że ze względów porządku publicznego,
bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego. W takim przypadku stosuje
się dyrektywę 64/221/EWG. 3. Niniejsza dyrektywa nie narusza obowiązujących
przepisów w sprawie nabywania drugich domów.
Artykuł 3
Prawo pobytu przysługuje tak długo, jak długo osoby korzystające z tego prawa
spełniają warunki określone w art. 1.
Artykuł 4
Komisja, nie później niż po trzech latach od wykonania niniejszej dyrektywy i
następnie co trzy lata, sporządza sprawozdanie w sprawie stosowania niniejszej
dyrektywy i przedstawia je Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
Artykuł 5
Nie później niż do dnia 30 czerwca 1992 r Państwa Członkowskie wprowadzą w
życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania
niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Sporządzono w Luksemburgu, dnia 28 czerwca 1990 r.
W imieniu Komisji
M. GEOGHEGAN-QUINN
Przewodniczący
|
