RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w
szczególności jego art. 235, uwzględniając wniosek Komisji[1], uwzględniając
opinię Parlamentu Europejskiego[2], uwzględniając opinię Komitetu
Ekonomiczno-Społecznego[3], a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 3 lit. c) Traktatu przewiduje, że działalność Wspólnot obejmuje także,
jak przewiduje Traktat, zniesienie między Państwami Członkowskimi przeszkód w
swobodnym przepływie osób;
artykuł 8a Traktatu przewiduje, że rynek wewnętrzny musi zostać ustanowiony do
dnia 31 grudnia 1992 r.; rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic
wewnętrznych, na którym, zgodnie z postanowieniami Traktatu, zapewniony jest
swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału;
przepisy krajowe o prawie obywateli Państw Członkowskich do przebywania w
Państwie Członkowskim innym niż ich własne muszą zostać zharmonizowane w celu
zapewnienia takiego swobodnego przepływu;
korzystający z prawa pobytu nie mogą stanowić nieuzasadnionego obciążenia dla
finansów publicznych przyjmującego Państwa Członkowskiego; prawo to może być
rzeczywiście wykonywane jedynie wtedy, gdy przysługuje także członkom rodziny;
korzystający z przepisów niniejszej dyrektywy powinni być objęci uregulowaniami
administracyjnymi podobnymi w szczególności do tych, które są ustanowione w
dyrektywie 68/360/EWG[4] oraz w dyrektywie 64/221/EWG[5]; Traktat nie
przewiduje, dla wykonania stosownych działań, kompetencji innych niż określone
w art. 235,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1. Państwa Członkowskie przyznają prawo pobytu obywatelom innych Państw
Członkowskich, którzy nie korzystają z tego prawa na mocy innych przepisów
prawa wspólnotowego, oraz członkom ich rodzin określonym w ust. 2, pod
warunkiem że oni sami oraz członkowie ich rodzin objęci są ubezpieczeniem
chorobowym w odniesieniu do wszelkiego ryzyka w przyjmującym Państwie
Członkowskim oraz mają wystarczające środki, by nie stać się obciążeniem dla
systemu pomocy społecznej w przyjmującym Państwie Członkowskim w okresie ich
pobytu. ¦rodki określone w akapicie pierwszym uważa się za wystarczające
w przypadku, gdy są wyższe niż poziom środków, poniżej którego przyjmujące
Państwo Członkowskie może przyznać pomoc społeczną własnym obywatelom,
uwzględniając sytuację osobistą wnioskodawcy oraz, w odpowiednim przypadku,
osoby przyjętej w zastosowaniu ust. 2. W przypadku gdy akapit drugi nie
znajduje zastosowania w Państwie Członkowskim, środki, jakimi dysponuje
wnioskodawca, uważa się za wystarczające, jeżeli są wyższe niż minimalna renta
z zabezpieczenia społecznego w przyjmującym Państwie Członkowskim. 2.
Następujące osoby mają prawo osiedlenia się w innym Państwie Członkowskim wraz
z posiadaczem prawa pobytu, bez względu na obywatelstwo: a) współmałżonek oraz
zstępni pozostający na jego utrzymaniu; b) wstępni pozostający na utrzymaniu
posiadacza prawa pobytu lub jego współmałżonka.
Artykuł 2
1. Wykonywanie prawa pobytu jest dokumentowane poprzez wystawienie dokumentu
znanego jako "zezwolenie na pobyt obywatela Państwa Członkowskiego EWG",
którego ważność może być ograniczona do pięciu lat na zasadzie odnawialności.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą, jeśli uznają to za konieczne, wymagać
odnowienia zezwolenia na pobyt po upływie pierwszych dwu lat pobytu. W
przypadku gdy członek rodziny nie jest obywatelem Państwa Członkowskiego,
zostaje mu wystawiony dokument pobytu o takiej samej ważności, jak wystawiony
osobie, na której utrzymaniu pozostaje. Do celów wystawienia zezwolenia na
pobyt lub dokumentu pobytu Państwo Członkowskie może wymagać od ubiegającego
się jedynie przedstawienia ważnego dowodu tożsamości lub paszportu i
udowodnienia, że osoba ta spełnia warunki ustanowione w art. 1. 2. Artykuły 2,
3, 6 ust. 1 lit. a) i ust. 2 oraz art. 9 dyrektywy 68/360/EWG stosuje się
mutatis mutandis do korzystających z przepisów niniejszej dyrektywy.
Współmałżonek i dzieci pozostające na utrzymaniu obywatela Państwa
Członkowskiego posiadającego prawo pobytu na terytorium Państwa Członkowskiego
są uprawnieni do podjęcia zatrudnienia lub działalności na własny rachunek w
dowolnym miejscu na terytorium tego Państwa Członkowskiego, nawet jeśli nie są
obywatelami Państwa Członkowskiego. Państwa Członkowskie nie mogą odstępować od
przepisów niniejszej dyrektywy, chyba że ze względów porządku publicznego,
bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego. W takim przypadku stosuje
się dyrektywę 64/221/EWG. 3. Niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na obowiązujące
przepisy prawne odnośnie do nabywania drugich domów.
Artykuł 3
Prawo pobytu przysługuje tak długo, jak długo korzystający z przepisów
niniejszej dyrektywy spełniają warunki określone w art. 1.
Artykuł 4
Komisja, nie później niż po trzech latach od wykonania niniejszej dyrektywy i
następnie co trzy lata, sporządza sprawozdanie w sprawie stosowania niniejszej
dyrektywy i przedstawia je Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i
administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do
dnia 30 czerwca 1992 r. Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Sporządzono w Luksemburgu, dnia 28 czerwca 1990 r.
W imieniu Rady
M. GEOGHEGAN-QUINN
Przewodniczący
|
